Aanmelden

Op een prachtige voorjaarsochtend rijd ik in een door zon overgoten landschap van Zevenaar naar Doesburg. En dat een paar keer vice versa met een aanhanger vol ‘verhuisdozen’ en meubilair. De omgeving geeft ieder ritje meer details prijs. Mijn oog valt op een enorm stallencomplex midden in het groene weidelandschap. In de voortuin van het bijbehorend woonhuis staat een zwart bonte koe met een kalfje aan haar zij. Ze bewegen niet. Dat kan ook niet, want ze zijn van kunststof. Grapje van de boer. De echte koeien komen niet meer buiten, Kwestie van intensieve veehouderij. Het beeld blijft hangen. Een vorm van echozicht treedt op. Op de route ontdek ik nog drie kunstkoeien. En aan het einde van de dag op de terugweg naar Limburg zie ik er vanaf de snelweg nog twee in een weiland staan. Hang naar de romantiek van de boerderij uit oma’s tijd?

’s Nachts droom ik van een groot stenen gebouw midden op een betegeld plein. Er hangt een kindje aan de vensterbank. Het probeert naar binnen te kijken. Het beweegt niet. Kan ook niet. Het is van kunststof. Grapje van de directie van het kindcentrum. De echte  kinderen komen niet meer buiten.  Op het plein is niets te beleven of te ontdekken en daarbuiten is het veel te gevaarlijk. Binnen kijken kinderen op hun tablet naar You Tube-filmpjes over spelende kinderen. Ze hebben allemaal een IPad-nek of tablet-rug. Help…….!

Gelukkig ’t is maar een droom. Een nare droom. Natuurlijk willen we geen intensieve kindhouderij. We willen scharrelscholen met vrije uitloop, waar kinderen net zoveel binnen als buiten zijn. Waar buiten bestaat uit een speel-leerlandschap met tuintjes, planten en bomen, waar je verstoppertje kunt spelen, waar geklommen en geklauterd wordt, waar je in contact komt met de natuur, waar ontdekt en verwonderd kan worden. Natuurlijk willen we het beste voor onze kinderen. Zo’n scharrelschool mag wat kosten. Daarop bezuinigen we niet. We hebben het hier wel over het onderwijs van de toekomst. Ja toch, niet dan?

Even het advies ‘Ons onderwijs 2032’ er op na slaan. Nee……, kan toch niet waar zijn. Met geen woord. ’t Ja, dan zal het wel mijn hang naar de romantiek uit oma’s tijd zijn.

 

Taeke van den Akker, voorzitter College van Bestuur